Vrijdag was het zo heet in de stad, zo heet. En zo heet in mijn hart, zo heet. Ik kaapte de stad en schreeuwde van elk balkon. Wie bleef zitten, was er geweest want vrijdagnacht vierden we feest.
De Kreuners bezetten zich op de Oude Markt en dat hebben we geweten. Wat een
beleuvenis!
Zal ik een paar geheimpjes verklappen? Big Nasty J. heeft zijn vijf laatste freestyle battles verloren. GW kan niet drummen. Petit draagt dat petje om zijn terugwijkende haarlijn te verbergen. Professor Rötelflöt heeft zijn doctoraat nooit afgewerkt. San Yezerskiy gaat elke dag werken zonder ondergoed aan. Sanne faket haar ADHD om aandacht te krijgen. Tom De Latte kan niet
zwemmen. Geert is een groot fan van de Kreuners.
And why not? Walter Grootaers is een uitmuntend presentator van kwalitatief hoogstaand kijkbuisgeweld als
Big Brother of
Now Or Never. Ben Crabbé is mijn favoriete quizmaster. Axl Peleman behoort tot de absolute top van het Nederlandstalig
chanson. De twee anonieme gitaristen zijn anonieme gitaristen zoals God die heeft geschapen op de zevende dag. Want rusten is voor genetisch bepaalde luilakken.
The Hattricks hadden de dubieuze eer het voorprogramma te verzorgen en kregen af te rekenen met een weinig geïnteresseerd publiek. Ze schijnen een legendarische Leuvense oergroep te zijn maar ik vind er weinig info over terug. Ik hoorde franjeloze, bluesy pubrock die weinig origineel was maar wel zo aanstekelijk als een haard varkenspest.
The Hattricks hadden een ge-wel-di-ge frontman. Kwart dolle hond, kwart spast, kwart dorpsidioot, kwart luchtgitarist. In zijn bindteksten slechter verstaanbaar dan
Shane McGowan. Enkele memorabele covers passeerden de revue:
Who's Making Love van Johnnie Taylor en
Le Téléphone van Ninno Ferrer. The Hattricks dus: een sympathiek groepje maar miscast op het grote podium.
De Kreuners zelf: stadionpop wat ik je brom! Met elke truc van de foor: volksmennerij, confetti, vuurwerk en
Dina Tersago. Maar ook met een karrenvracht hits, groter dan het ego van doctor Phil. Laat ons eerlijk zijn: ik was er omdat het gratis was en ik heb mij geamuseerd omwille van de nostalgie. Zie je wel dat geschiedenis de juiste studiekeuze was.
Het
geluid zal fout: te weinig zang stoorde niet want alles werd massaal meegezongen. Maar de twee gitaren werden verdrukt door Axl zijn bas en dat was jammer. De vier andere Kreuners balanceerden delicaat op het randje van oudere jongere en vieze oude vent en dat in een verregaand vergaande toestand. Al zag Walter er stukken frisser uit dan
Lou Reed.
Vrijdagavond namen de Kreuners de stad in, zaterdag het land, zondag de wereld. Er was nooit zo'n wilde, uitbundige nacht.