Ik zal nooit de Nobelprijs voor de onvrede winnen. Ik zal nooit de Nobelprijs voor de petrochemie winnen. Ik zal nooit de Nobelprijs voor de metafysica winnen. Ik zal misschien ooit de Nobelprijs voor de pulpliteratuur winnen.

Ik heb uiteindelijk al heel veel pulp geschreven. Crap. Bagger. Stront uitgesmeerd op papier in de vorm van poëzie. Eens op de middelbare school had ik vlak voor de paasvakantie een slecht rapport en een stapel poëzie. Het rapport heb ik mijn ouders laten tekenen 'cause that's how we used to roll. De poëzie heb ik verpakt in krantenpapier. Het krantenpapier heb ik afgesloten met kaarsvet. Het pakketje heb ik begraven aan de ingang van het bosje aan het einde van de straat waar mijn vader toen woonde. De straat van het kerkhof. De straat van de getuigen van Jehova.

Aan het einde van de paasvakantie groef ik het pakje op. De klamme aarde had de inkt weggevreten van het gerecycleerd papier. De lege vellen heb ik als een zachte atoombom naar beneden laten dwarrelen van op de brug over de A24. Nooit nog was iets dat ik had geschreven zo mooi. Nooit nog zou iets dat ik had geschreven zo mooi zijn.

Diezelfde vreemde alliantie tussen schoonheid en destructiviteit heb ik gisterdag herkend in de hardcore night van het Leuvense jeugdcentrum Vleugel F. Ik wist op voorhand dat ik volledige uit de toon zou vallen dus had ik besloten mijn zwakheden uit te buiten, uit te dragen als een wapenschild. Alzo struinde ik binnen in een proper hemdje, een kostuumjasje en afgetrapte fake All-Stars. Het zou me later op de avond een handdruk van de bassist van the Sedan Vault opleveren maar dat is een ander verhaal.

A Strength Within opende. Vier strakke muzikanten en een schreeuwlelijk met een goede baard en een korte broek. Op zijn eentje deed de man de vloer denderen. Ik had hier weinig op tegen.

Midnight Souls nam de fakkel over. Zeer goede groepsnaam, laat ons beginnen met die vaststelling. Deze kwade jongens waren stiekem droeve jongens. Wat deze middernachtszielen hadden opgegeven aan snelheid wonnen ze aan massiviteit. De frontman stormde mij ei zo na omver en greep me bij mijn hemd. Achteraf verklaarde hij zonder enige probleem te zullen dokken voor de droogkuiskosten. Een crème van een vent.

Teenage Lust sloot af. Ook hier kwam ik niet ongehavend uit de strijd. De bassist flikte zijn plectrum van zich af. Het schampte mijn linkerwang met een half bloedbad ten gevolge. De man verklaarde achteraf zonder enig probleem te zullen dokken voor de dokterskosten. Een crème van een vent. Hij kon ook nog een aardig stukje bassen. Ook Teenage Lust mocht er best wel zijn.

Misschien kan ik één avond per jaar nog wel genieten van een streepje hardcore. Misschien kan ik deze recensie beter afprinten en vervolgens deleten. Misschien kan ik de print best van een brug laten dwarrelen.