Ik vind de man die ik ben als ik gedronken heb niet meer leuk. Hij is irritant. Luid. Boers. Ik schaam mij voor hem. Plaatsvervangend bij wijze van spreken. Met dan het verschil dat het niet plaatsvervangend is, dat ik hem echt ben. Die man is mij + alcohol. Ik haat wiskunde nog meer dan een dronken Geert. Vandaar dat het tijd is om Koning Alcohol een tijd uit mijn leven te bannen. Een maand bijvoorbeeld. Deze maand bijvoorbeeld. Vandaar dat ik gisterdag een half uur voor middernacht mijn laatste pint bestelde. Die ene for the road. Die ene om het af te leren.

Eerder gisterenavond bevond ik mij met de eeuwige San F. Yezerskiy en een random toneelschrijfster op Jazz Op Zondag in het Stukcafé. Ik ben een gewoontedier. San F. Yezerskiy is een vleugeljongen. De toneelschrijfster is random. I H8 Camera speelde ten dans. Dat vreemde, al te vreemde improvisatiecollectief rond soul brother number one Rudy Trouvé. Verder Elko Blijweert en Teuk Henri op gitaar, Bart Maris op blazers en elektronica, Jeroen Stevens op drums en Craig Ward als een verveelde Microsoftambtenaar aan de personal computer.

Het resultaat was een opwindende mix van kermisjazz, botsautonoise, lunaparkambient, reuzenradgefröbel en smoutebollenliederen. Gitaren die als alles klonken behalve als gitaren. Gutsende klanken, verstoven klanken, verdoofde klanken. Het meest nice was nog wel dat blaasman Bart Maris verrassend vaak de leiding nam van de improvisaties. Veruit de beste Jazz Op Zondag die ik ooit heb gezien en meer zeg ik daar niet over. Niet omdat ik er niets meer over te zeggen heb maar omdat ik moet leren mij te beheersen en te zwijgen gelijk Boeddha.