Oude glorie tris: the Kids speelden zaterdag te Peer op het Nonsense Stadsfestival. Yezerskiy stelde terecht dat je hen elke zomer twintig keer kan zien maar ik had the Kids nog nooit getroffen. Mea maxima culpa! En een beetje toeval.

Vijf jaar geleden stonden ze op Zonkrock in Hechtel maar net dat weekend moest ik iets feestelijk gaan doen omdat mijn grootoudjes vijfenveertig jaar getrouwd waren. In januari stonden ze in het Depot - the Kids dan, niet mijn grootoudjes. Ik had tickets tot er last minute iets tussen kwam. Dat kan u allemaal nalezen in mijn weldra te verschijnen mémoires De Meest Beperkende Zin In De Nederlandse Taal. Zaterdag was een inhaalbeweging, een wraakcampagne, een brandwonde.

Velcronic: moddervette doch gedateerde grungerock. Met een zangeres die cojones had maar ook haar maandstonden. Met misplaatste elektronische accentjes. Arne moest denken aan Anouk en dat is nooit een goede referentie. Hierna volgde een crappy intermezzo door drumband Sint-Cecilia uit Grote-Brogel.

The Sugarettes: Nederlandse rechttoe rechtaan meerstemmige indierock. Denk gerust aan een derderangs Mintzkov. Bezetting: een metroseksueel op gitaar en zang, een retroseksueel op drums, een bimbo op gitaar en zang en Een Lekker Wijf op bas. Arne heeft nog geprobeerd aan te pappen met de bassiste maar het heeft voorlopig tot niets geleid. Ik denk niet dat de slogan Eindhoven Indierock City veel potten gaat breken. Ik denk niet dat de playboy Arne veel potten gaat breken. Hierna volgde een crappy intermezzo door drumband Sint-Cecilia uit Grote-Brogel.

The Kids: een bombardement, een kogelregen, een hagelsalvo, een zondvloed. Alle gepensioneerde punkers van bejaardentehuis Sint-Antonius hadden een avondje vrij gekregen. Het begon te gieten bij No Monarchy. Voor het geval daar twijfel over bestond: God is een royalist. Toepasselijk want ons koningshuis heult met Opus Dei.

Misschien is het beter als we heel die staatshervorming overlaten aan the Kids. Er zouden terug scheermesjes verkocht kunnen worden en iedereen zou een job kunnen vinden in de stad. Er zou afgerekend worden met sekskoninginnen en fasco flikken. De stad zou dood zijn in een bloederig België. Er zou geen volgende keer meer komen.

Le Chat Noir: Engelse headliner door een afficheverwisseling en in die zin redelijk misplaatst. Verder wel behoorlijk te pruimen. Een zanger-gitarist en een drumster, zoiets lokt White Stripes-vergelijkingen uit. Het duo had echter meer van the Jon Spencer Blues Explosion, een rootsy Vandal X of een volwassen Black Box Revelation. Hun optreden duurde wat te lang en hun bindteksten stonken twee uur in de wind naar rotte fish and chips maar verder geen klachten.

Daarna trokken Geert en Arne de nacht in. Die nacht is er nog altijd niet goed van. Die nacht zit dieper in de shit dan Radovan Karadžic.