I
Één blik in de interne keuken van Onderhond, één.
Onderhond wordt zogezegd bevolkt door muzikaal breeddenkende mensen waarmee het in geen enkel geval kwaad kersen eten is. Onderhond wordt zogezegd bevolkt door mensen die als het op muziek en cultuur aankomt zonder ergens te discrimineren meepikken wat hun pad kruist. Allemaal in naam van de vrijheid, de blijheid en de rock & roll.
Think again. Onderhond wordt in realiteit bevolkt door mensen die corruptie, vriendjespolitiek en payola hoog in hun bol en vaandel dragen. Wat hier telt, is niet het geld maar de rijkdom en hulp komt via India in geval van nood.
Nemen wij bij wijze van voorbeeld gisterdag, zaterdag acht augustus anno Domini MMIX jongstleden. In Hechtel Rock City was Rampscenario aan zijn tweede editie toe. Op de affiche stonden ondermeer Six Hands en Versa. In Peer Rock City was het Nonsense Stadsfestival aan zijn derde editie toe. Op de affiche stond ondermeer Johnny Berlin. In Genk Rock City was Absolutely Free Festival gepland. Dat festival gaat al mee sinds de vroege jaren negentig ofzo. Dit jaar stond Dodgy Curvin's op de affiche.
Kortom drie manieren om mijn dag om aangename en cultureel verantwoorde wijze te vullen. Drie festivals die om mijn aandacht riepen niet in het minst omdat ik bevriend ben met één of meerdere leden van één of meerdere groepen op de affiche.
Het is uiteindelijk AFF te Genk geworden omdat Rötelflöt bij Dodgy Curvin's drumt en met hem ben ik nota bene verwant. Zijn moeder is de oudste zus van mijn daddy. AFF moest het worden. AFF zou het worden. Het enige alternatief was een jarenlange reeks van pesterijen, knok- en scheldpartijen op familieuitjes. Zo werkt het, kids en enkel zo.
II
Wat natuurlijk niet wegneemt dat AFF een mooie affiche had samengesteld en dat er meerdere lekkere muzikale knabbeltjes te snoepen vielen. Als ik aan Genk denk, denk ik aan voetbal. Reden genoeg om de grote rode auto van Daniël Mandelbaum te kruipen met een sjaal van KRC Genk rond mijn hals geknoopt. Okee, langer dan twee minuten heb ik die sjaal niet aangehad. Het was warm, het was te warm voor een sjaal en in de grote rode auto was het nog warmer.
Dodgy Curvin's: Muziek voor kwade vrouwen. Vrouwen die boos zijn op mannen bijvoorbeeld. Of ongestelde vrouwen met het lelijkste schoeisel ten oosten van Croc. Ik zou niet graag de drummer van Dodgy Curvin's zijn. Het gezelschap had wel ein-de-lijk ijsjes bij! Ik heb er drie gegeten en daarna deed mijn buikje pijn.
Das Munich: Luisterliedjes voor neuroten, zielepoten en Oostgoten. De tent lag vol vliegende tapijten. Het gezelschap had hun stofzuiger thuisgelaten. Misschien maar beter zo.
Plexus: Nederlandstalige hiphop met liveband die zichzelf te serieus nam en daardoor baantjes trok in een vijfentwintig meter lang moeras van middelmatigheid.
The Strzebonsky Noizescene: Geen idee wat een strzebonsky precies moet voorstellen maar de tweede helft van de groepsnaam klopte als een buschauffeur van De Lijn. Dit drum & bas-duo produceerde een lekkere lap lawaai om indruk te maken op de meisjes in de tent. Of ze geslaagd zijn in hun missie moet u hen zelf maar vragen. Ik vond het in ieder geval meer dan de moeite waard.
SardoniS: Twee broers met baarden die metal speelden maar goede metal, stukken beter dan Metallica in ieder geval. Ze deden het met drum en gitaar maar zonder zang. Ze deden het dynamisch en verpletterend. Al die willen te metal varen, moeten mannen met baarden zijn. Waar is mijn broer als ik hem nodig heb?
Douglas Firs: Dit boomminnend gezelschap speelde een aardig set maar de nummers waren wat wisselvallig. Sterk begin en einde, dat wel. De zanger beweerde van Limburg te houden. Dat groeit er wel uit, dat betert nog , maak u daar maar geen zorgen over.
Chitlin' Fooks: Geen idee dat die nog bestonden maar ik heb vroeger menig aangenaam uur gesleten met hun CD. Breinen Pascal Deweze en Carol Van Dyk deden het voor de gelegenheid met hun tweetjes. Wat deden ze dan precies? Muziekskes als welverdiende verpozingen in de lommer na een ganse dag zwoegen op een katoenveld. Country maar goede country, zoiets.
Pascal en Carol hadden wat een eigen liedjes en coverden daarnaast iets van Gram Parssons, All I Have To Do Is Dream van the Everly Brothers en Mother's Last Words To Her Son van Washington Philips. Hoogtepuntje was afsluiter Let's Split The Money And Run. Hopelijk was dit het begin van een terugkeer van de Chitlin' Fooks.
We Vs. Death: Nederlanders die zich aan postrock wagen al was het maar omdat postrock een genre is zonder al te veel regels. Er waren wat vocalen, er was wat trompet. Dit was een persoonlijke aanrader van Rötelflöt. Dit stond mij aan.
The Sore Losers: De helft van deze Slechte Verliezers zat vroeger in El Guapo Stuntteam. Een kwart van deze Slechte Verliezers zat vroeger in the Killbots. Het overblijvende kwart van deze slechte verliezers zat vroeger in Saturday Night Beavers maar die groep is mij verder onbekend. Het zou oneerlijk zijn the Sore Losers onmiddelijk tegenover El Guapo te zetten. Laat ons dat vooral doen. Opmerking één: the Sore Losers gaan beter gekleed dan wijlen El Guapo. Opmerking twee: the Sore Losers bedrijven meer blues en country dan El Guapo zaliger.
Voor de rest deden deze Slechte Verliezers eigenlijk nauwelijks aan El Guapo denken. Wel aan the White Stripes verdorie, al had dat niets met hun instrumentarium te maken, ze zijn wel degelijk met z'n vieren. Een nummer dat Get Down On Your Knees (ofzoiets) heette, was een doorslagje van The Same Boy You've Always Known. De vocale tics van zanger Jan Straetemans also known als Johnny Beaver leken ontleend aan Jack White also known as John Anthony Gillis.
Los daarvan waren the Sore Losers serieus de moeite waard. Er werd puik afgesloten met It Ain't Easy van Ron Davies, maar ook wel een beetje van David Bowie en ooit nog gecoverd door the Raconteurs. Wie is er nu paranoïde?
Toen namen meneer Mandelbaum en ik de afslag huiswaarts en het bleef nog lang onrustig in mijn hoofd. Tot zover deze unieke blik in de interne keuken van Onderhond. Morgen is het weer business as unusual.
III
Ajuus, Truus!