Ik was afgelopen weekend in Eindhoven. En zag er een voetbalwedstrijd.

Neen, ik was niet in het Philipsstadion om Timmy Simons met PSV te zien spelen tegen Heerenveen. En neen, ik trok ook niet naar het Jan Louwersstadion om tweedeklasser FC Eindhoven en zijn Belgische trainer Marc Brys te bewonderen.

Wel was ik in het Van Abbemuseum. Een toonaangevend museum voor hedendaagse kunst en voetbal? Het gaat normaal gezien even goed samen als Jean-Marie De Decker en snelheidsbeperkingen. En toch.

In het museum zag ik eerst werken van Picasso, van Chagall en Kandinsky, van de Sovjetarchitect Lissitzky. Ik passeerde langs een zaaltje waar de Zuid-Afrikaan Ian Wilson een discussie hield – zijn bijzonder abstracte vorm van kunst waarvan hij niet wil dat die wordt neergeschreven of opgenomen.

En dan plots, na al die Cultuur met grote C: beelden van voetballers. Het vertrouwde zachte geluid van noppen op het gras, het getik van voetbalsloffen tegen een bal, van een juichend stadion. In constante herhaling werd op twee reuzenschermen getoond: Real Madrid-Villarreal, wedstrijd van 23 april 2005.

Dit is iets wat je normaal gezien meemaakt in een tjokvol café, tussen lallende medemensen. Nu keken een handvol kunstliefhebbers naar die schermen in de beschaafde en cultureel verantwoorde omgeving van een museum.
Het was niet zomaar een wedstrijdweergave: negentig minuten lang werd er ingezoomd op de grootste voetballer van de laatste jaren: Zinedine Zidane.

Kunstenaars Douglas Gordon en Philippe Parreno volgden met zeventien camera's elke beweging van de Franse voetbalkunstenaar. En lieten die begeleiden door de muziek van de Schotse band Mogwai. Zidane die de neus snuit tussen de vingers. Zidane die zweet. Zidane die geconcentreerd kijkt. Zidane die plots aan de bal komt en een dribbel uit de benen schudt. Zidane die een schitterende assist geeft aan Ronaldo maar stoïcijns kalm, bijna verveeld, voor zich uit blijft kijken terwijl tienduizenden fans door hem extatisch worden.

'Voetbal is kunst', stelde ook mijn vriendin vast, nochtans geen voetbalfanate.

Ik betwijfel of er veel spelers uit onze Jupiler Pro League zijn waarvan er een even kunstzinnig filmpje gemaakt zou kunnen worden. Toch stel ik ze voor om binnenkort eens naar Eindhoven af te zakken.

En om de uitgaansbuurt links te laten liggen maar het bruggetje over de Dommel over te stappen en langs het beeld van Rodin het museum binnen te wandelen. Het kan voor een profvoetballer nooit kwaad om wat culturele kennis op te doen. En misschien steken ze nog wel iets op van de kunstzinnige baltoetsen van Zidane. Zodat we ooit misschien elke livewedstrijd op Belgacom TV een kunstwerk mogen noemen.