Welkom, lieve lezer, in het popjaar 2009. Recentelijk sloeg de verveling ten huize Simonis zo hard toe dat er overwogen werd dat slimmen eens uit te proberen. Gelukkig was mijn jurist oud en wijs genoeg om een optredentje voor te stellen als alternatief. Ik stemde toe want bedelaars hebben geen stemrecht.

Het Leuvense jeugdcentrum Vleugel F had gisterdag enkele groepjes op een affiche gesmeten dus wij daar naar toe met lage verwachtingen. 2009 is immers begonnen als bad year for rock & roll met Ron Asheton dood en VJ Sean overgestapt naar Jim. Toch is alles min of meer in orde gekomen.

A Strength Within. Moderne hardcore volgens mijn jurist. Dat is allemaal niet meer gelijk vroeger. De frontman stelde zich uitgebreid aan in een korte broek terwijl het buiten vroor op zijn Elfstedentochts. Poseurs waren het maar aardige poseurs. Best wel verdraagbaar.

Sludge Phenomenon. The mighty Sludge Phenomenon stormde op ons af alsof we studenten waren die picknickten op het Plein van de Hemelse Vrede. Ik vond het niet fenomenaal maar sludge was het zeker. Een ijskoude lavastroom, een ijzeren gordijn, een clusterbombardement. Metal voor intello's die meer te bieden had dan enkel snelheid en volume. De frontman bediende zich van een uitgekiende mix tussen schreeuwen en mompelen. Wat hij precies schrompelde, blijft een raadsel. Dadaïstische klankpoëzie for all I care.

Homer. Wat je krijgt als je rasmuzikanten inspuit met green beret DNA. Een stormram, een sneeuwstorm, een punkrockinferno. Burn the mother down! Stuur Homer maar naar de Gazastrook om Hamass te kicken dan kunnen de Joden op twee oren slapen. Niet het beste optreden dat ik al gezien heb van de heren maar dat is niet erg.

De DJ die meteen na Homer Disco Inferno van the Trammps oplegde, heeft ofwel loden kloten ofwel een heerlijk scheef gevoel voor humor. Na drie kwartier booty shaken gingen we de nacht in om elders onze booty te shaken. Aldaar was de DJ mentaal gehandicapt (ongelogen) zodat ik uiteindelijk mijn alter ego DJ Crazy Theo moest bovenhalen aan the wheels of steel. Nu ja, het was aan een laptop maar u begrijpt wel wat ik bedoel.

Toen ik eindelijk in mijn bedje lag, had ik zoiets van: dat hebben we weer gehad, dat pakken ze ons al niet meer af.

Ja, euh, dat was het.