Wel voor Herman Finkers' voorstelling Na De Pauze. Herman is de droogste snor ten noorden van de Sahara. De videobanden die mijn daddy van hem had, hebben mij het opgroeien als jeugdige intello in Noord-Limburg aanzienlijk vermakkelijkt. Herman is zeven jaar uit de running geweest wegens leukemie maar is nu helemaal terug. Maar de leukemie heeft zijn sporen nagelaten. Na De Pauze is soberder, eerlijker, persoonlijker dan we gewend zijn.

Er zaten nog plenty typische Finkersgrapjes in waarbij af en toe het gevoel opkwam: dit heeft hij al eerder en beter gedaan. Daar staat tegenover dat zijn liedjes meer diepgang hebben dan ooit. In een eloquente en intelligente monoloog greep Herman, zonder de nodige humor te schuwen, hete hangijzers als zijn ziekte, het feminisme en de heilige drievuldigheid doortastend bij de lurven. Als ik later oud en versleten ben, vestig ik mij in Almelo. Je weet toch nog dat zelfs Randy Newman daar ooit is geweest.

En nu ik mijzelf toch weer aan het verheerlijken ben: hoe staan de zaken op de radio, Geert? Wel, ik zal niet zeggen dat Het Laatste Uur zonder mij over haar eigen poten zou struikelen. Maar ik ben verrekkens lekker aanwezig geweest. Daar bestaan twee woorden voor: "gewaardeerd" en "popkenner". Daar wordt vaak mee gelachen maar dat wordt nooit tegengesproken. I don't know what I'm doing but I must be doing something right.