De directie van Onderhond krijgt klachten dat de lezers zich verwaarloosd voelen. Fuckin'-A! Ik ben het beu mij uit te sloven voor dat net niet analfabetisch hoopje klootjesvolk. Anderzijds: schrijven voor mezelf is louter intellectuele masturbatie. Bij wijze van compromis publiceer ik heden enige uittreksels uit mijn logboek. Geniet ervan, bende perverse zwijnen!

I

Ik verricht enige lichte arbeid op een trouwfeest te Antwerpen. The return of Pierre van de Vestiaire. Misschien wel mijn alter ego waar ik het meest een hekel aan heb.

II

Een vrijzinnige ceremonie afsluiten met I Say A Little Prayer van Burt Bacharach en Hal David, is dat nu ironie?

III

Die fotografentruc met het lege kader, hoe lang zou die nog interessant blijven?

IV

De gitarist van Six Hands stalkt mij. Toegegeven, ik vond hun demo de moeite maar dit gaat te ver. V Stoere Latino casanova's zijn stukken minder stoer met okselvijvers.

VI

Goede boef, goede DJ. Wie Jailhouse Rock laat rijmen met You Really Got Me en Venus verzoent met Housewife staat safe in mijn cool book.

VII

Iemand verbasterd Surfin' USA tot Searchin' USA. Tegen de muur!

Ontbijt met de moeder van de bruidegom. Woef woef! Dan richting Antwerpen Centraal. Ik moet postzegels hebben. De Post is open op zaterdag maar niet in het verlengde weekend. Bloody hemelvaart. Van Antwerpen naar Amsterdam is normaliter één lange rit. Door werken rond Delft moet ik overstappen in Rosendaal en Den Bosch. Ik heb veel mooie herinneringen aan Den Bosch en een paar minder mooie.

Ik heb met mijn tourmanager annex roadie Sanne afgesproken in de Free Record Shop van Amsterdam Centraal. Ze is daar niet maar ze vindt mij snel. Wat gerief droppen op haar kot en dan de trein op naar Amsterdam Sloterdijk. Ik ga optreden op het festival Damoclash 11 in "Nederlands grootste culturele vrijhaven" ADM. Er is een pendel tussen Sloterdijk en ADM: een gammel busje met een hippie aan het stuur. Wij zitten in "echte" autostoelen maar de achterste twee rijen zijn tuinstoelen.

ADM is een gekraakt industrieel havencomplex waar de tegencultuur heerst. Het festival houdt het midden tussen het Sfinxfestival, vrij podium op kamp, Woodstock, kermis in de hel en carnaval in de hemel. Kinderen en honden lopen vrij rond op ADM. Net voor het invallen van het donker biedt iemand met XTC te koop aan. Ik ben zo verbouwereerd dat ik denk dat ik hem verkeerd verstaan heb. Niet dus. Ik koop toch maar geen XTC.

Het kleine podium waar ik twee maal zal optreden is een tent maar een mooie tent. De tribune bestaat uit gestapelde paletten maar mooie paletten. Het thema van het festival is "get down with the stock-exchange". Vrij vertaald: de ondergang van het kapitalisme. Ik ken de kloten van het antiglobalisme, het andersglobalisme en het hoeheethetookalweer maar dit vind ik wel leuk. ADM heeft zijn eigen munteenheid vandaag: de pleuro en de koers met de euro fluctueert. Concreet: ik koop mijn drankbonnetjes aan 1,20 euro, later die avond staan ze op 1,60 en waan ik me even Paul D'Hoore. Maar dan met minder kinnen. Onthou verder ook nog dat iedereen op het kleine podium twee keer aan de bak kwam.

Wat viel er zoal te beleven?

Emile den Tex, Douwe Mulder & Matthijs Ponte: drie heren brengen procedurele poëzie en leggen ook uit wat dat precies is. Ik heb het toch niet onthouden. Er wordt wat gemijmerd over sport en in een gedicht wordt "het" gedeconstrueerd.

Mostar: een soort abstracte tokkelblues.

Geert Simonis: in mijn eerste set roadtest ik wat nieuw materiaal teneinde te ontdekken of de gedichten in kwestie sucken dan wel totaal sucken en of ik er veel dan wel heel veel aan moet veranderen. Loopt best wel okee volgens mij. Als ik later aanschuif voor een pilsje verzekeren twee meisjes mij dat ze mij het beste vonden van alle dichters. Ik bedank hen vriendelijk.

Menno Dokter: de beste poëzieperformance die ik ooit heb gezien.

Samuel Vriezen: slechts één gedicht maar wat voor een! Ik heb er de ballen van begrepen maar Samuel stotterde een aardige vloed verbale diarree.

Krijn Peter Hesselink: leuke liedjes ook al omdat hij een contrabassist bij had.

Jeroen van Rooij: flarfpoëzie maar toegankelijke flarfpoëzie.

Anne Roos Rose de Carvalho: haar liedjes waren bij momenten even vermoeiend als haar naam. Tori Amos die zich aan smartlappen waagt, zoiets? Krijgt bonuspunten omdat ze Vergilius namecheckte. Verliest die bonuspunten weer omdat ze een gouden legging draagt.

Izodare: lofi folk alsof Laïs murder ballads beleeft.

Les Croissants Terribles: denk aan een kampvuurduet tussen Tom Waits en the Violent Femmes. Liedje over Jozef Fritzl en een Nederlandstalig Folsom Prison Blues over Geert Wilders. Nice!

Hans Plomp: een hippierelikwie brengt hippiepoëzie over drugs en reïncarnatie. Bad, okay? Not bad meaning good but bad meaning bad. Like real bad.

Maaike Haneveld: hele leuke gedichten. Neorealisme, zoiets? Al dan niet Italiaans?

Arnoud Rigter: de Eindhovense stadsdichter. Zijn stadsdichterschap bestaat kennelijk vooral uit het bashen van Eindhoven. Fucking great! Arnouds voordracht werd verstoord door een fanfare maar hij liet het niet aan zijn hart komen. "Het antwoord op al uw existentiële vragen is nee."

Nienke Esther Grooten: middelmatige poëzie heel goed gebracht. Het is ook een ambacht.

Bertine Klappe: een mooi meisje met een gitaar in een lelijke outfit. Als ik haar omschrijf als een Nederlandstalige Kimya Dawson, gaan jullie haar dan allemaal zo snel mogelijk uitchecken? Ze heeft een liedje over haar moeder zonder benen en eentje over een smoothie maken voor diezelfde moeder.

Joost Baars: aangename poëzielezing. Bracht een ge-wel-dig Elvisgedicht in duet met Samuel Vriezen.

Zorita: goede flamencorock alsof Tom Waits Vaya Con Dios gekaapt heeft. Very nice.

Michiel Lieuwma: net te laat gekomen maar we horen hem nog net bissen met een heerlijke Duitstalige versie van Wake Me Up Before You Go-Go.

Bertine Klappe: nog steeds een beetje Kimya Dawson, deze keer in een betere outfit. Had deze keer een liedje over een mus op een fiets en eentje over de geschiedenisles maar dat ging eigenlijk nergens over en zo heb ik ze graag.

Geert Simonis: ik breng mijn greatest hits en oogst links en rechts gelach. Daar doe ik het voor.

Chiron Holwijn: heerlijk droogkloterige, aarzelende gedichten en niet-gedichten. Zijn niet-gedicht over ene Vincent is nu al een klassieker in mijn arme hoofd.

Menno Dokter: minder goed maar meer dronken dan zijn eerste set.

Dan is het tijd om de laatste trein naar Amsterdam Centraal te halen. Eerst terug dat hippiebusje in. Een andere chauffeur, hij lijkt evenwichtiger. Treintje op en wandeling naar Sanne haar kot. Toegekomen merk ik dat ik een gat heb in mijn kous. Begin ik langzaam te veranderen in een hippie? Ik slaap als een reus van een roos op de grond tot de wekker gaat.

Bij het ontbijt kopen in de Albert Heijn wordt ik herkend, zo bekend ben ik al in Amsterdam. Ik stap op een trein naar Den Bosch want ik moet weer twee keer overstappen. Ik deel mijn coupé met luide Duitsers. Karma is een teef. Ik wil een sudoku maken maar het eerste cijfer dat ik invul is al fout. De rest van de dag ben ik onderweg. Dutje links en recht, beetje lezen zus, beetje schrijven zo. Het is kwart voor negen als ik thuis binnenstuik en de rest is geschiedenis. Nu ja, eerder anekdotiek dan geschiedenis.

Towel Day!

Post scriptum: I got them pitchers to back it all up, mister boss man!