Het was donderdag weer druk in Leuven. Studenten stonden op straat. Ze lachten, liepen en ze geurden. Iedereen negeerde waar studeren om draait. De volgende regel van Druk In Leuven is "Ik ben weer eenzaam in Leuven". Dat zou de waarheid onrecht aandoen want de Oude Markt kreeg plenty volk over de vloer.

Zij het dat daar bij Nailpin nauwelijks iets van te merken viel. Wij konden moeiteloos naar voren wandelen om post te vatten in de frontlinie van de rock & roll. Daar kregen wij een portie liedjes te verduren waar we warm nog koud van werden. Frontman Sean d'Hondt riep dan maar op tot klappen in en zwaaien met de handjes. De eerste paar rijen trapten er nog in ook. Ah, to be young and innocent again.

Toen wij een fan om zijn mening vroegen beweerde die dat het geluid op niets trok. Dat kan kloppen, de basdrum sloeg zowat onze hersenen in. Sean riep aan het eind nog dat Leuven een mooie stad is, de slijmbal. Soit, hij slaapt elke nacht met An Lemmens en wij tot nader order met een teddybeer. Volgende keer beter?

Van de pauze maakten wij gebruik om ons tot op de eerste rij te wurmen voor De Mens. Niet dat Frank Vander linden onze god is maar voor de schrijver van de regel "Jij zoekt voedsel voor de geest / Zal ik Chinees afhalen?" hebben wij eeuwig respect. Van meet af aan toonde De Mens zich dat respect waardig. Monza is een carrousel waar leden op en af stappen als ze er zin in hebben en Gorki heeft al vijf keer dezelfde plaat gemaakt maar De Mens gaat nog steeds swingend door het leven.

We kregen een strakke set van greatest hits waaruit bleek dat de heren anno nu zeker niet minder populair zijn dan tien jaar geleden. Funky Franky zag er opvallend mager uit en kreeg de dames zonder probleem aan het gillen. Michel De Coster borrelde als altijd over van de energie en verkende elke vierkante millimeter van het podium tot in de details. Drummer Dirk Jans tenslotte zat er bij en keer er naar zonder ooit de teugels te lossen. Het zou ons niet verbazen moest hij het brein van de groep zijn.

Duizend maal meer handjes dan bij Nailpin gingen op elkaar en in de lucht. Ondanks onze ironisch hipsterstatus deden wij ongegeneerd mee. Ik liet mij achteraf vertellen dat het geluid weer niet je dat was. Met name van achter viel er van de zang niets te verstaan. Kan ons dat wat schelen? Wij stonden van voor zoals het hoort.

Ten slotte mocht Shameboy orde op zaken stellen met een royale portie block rockin' beats. Daar hebben wij geen halve minuut van gezien of gehoord maar op simpel verzoek kunnen wij zonder problemen doen alsof.