Dinsdag 12 januari
Het huis van Mamosa bestaat niet meer. Het is een hoop puin geworden. De aardbeving deze namiddag heeft van Port-au-Prince op minder dan 20 seconden tijd een puinhoop gemaak .
Het was even voor 5 uur in de namiddag. Ik zat aan de computer op mijn werkkamer in het appartement achterin toen plots de grond onder mijn voeten begon te trillen. Een aardbeving. Ik had in de drie en veertig jaar in Haïti al wel eens lichte aardschokken gevoeld, maar ditmaal was het duidelijk anders. Het appartement begon vervaarlijk te bewegen en ik probeerde buiten te geraken. Amper drie stappen verder viel ik over de door de kamer rondvliegende voorwerpen en brokken stenen die uit de muren van het dansende gebouw loskwamen. Terwijl ik neersloeg en me daarbij licht kwetste keek ik door de open deur naar buiten en zag met ontsteltenis het grote huis vooraan, waarin de meeste kinderen wonen in elkaar zakken als een kaartenhuisje. Het appartement waarin ikzelf op de grond lag was gedeeltelijk in elkaar gezakt en bleef gevaarlijk hellend vastzitten. De schok was voorbij en liet een hoop vernieling achter in een wolk van stof. Ik geraakte buiten en begon verdwaasd uit te kijken naar de kinderen en Melanie. Ik zag eerst Jasmin die bij de buitendeur vastzat onder neergevallen brokken van het huis. Dan kwamen ze allen een voor een naar buiten, behalve Anne-Michelle die op haar kamer was toen de aardschok zich voordeed. We haalden Jasmin uit het puin en zijn voet was lelijk gekwetst en blijkbaar gebroken. Gelukkig was Helene thuis en probeerde een eerste verband aan te leggen. Terwijl ik en een deel van de kostgangers van Mamosa probeerden een teken van leven van Anne-Michelle te ontdekken, zochten Helene en enkele anderen betere zorg voor Jasmin te vinden. Beetje bij beetje begon de omvang van de ramp door te dringen. De meeste huizen van onze wijk lagen eveneens plat en dat was ook het geval voor de kliniek van de MSF. Ondertussen was de duisternis ingetreden en stelden we vast dat er nergens op dit uur medische zorg te vinden was. Mijn minibus was sinds maandag in de garage, zodat ik over geen gepast vervoer beschikte. De grote autobus van onze volleybalclub (60 zitplaatsen) die ik van Dr Eric Desmet had gekregen en die ongeschonden voor het huis op straat stond geparkeerd, kon nu onmogelijk van dienst zijn. We ontdekten ook dat de telefoon voor locale gesprekken onbruikbaar was geworden. Mijn cellulaire lag ergens tussen het puin van mijn appartement. De mensen uit de buurt trokken naar een open terrein vlak in de buurt met de bedoeling er samen de nacht door te brengen onder de blote hemel. We voegden ons bij hen. Jasmin leed enorm met zijn gebroken en verscheurde voet en de machteloosheid er niets te kunnen aan doen voor morgenvroeg en de vrees Anne-Michelle niet meer levend terug te zien deed enorm pijn. Ondertussen begon het door te dringen dat gans Port-au-Prince zwaar door deze aardbeving was getroffen. Op de route de Delmas, de grote baan die op enkele stappen aan ons huis voorbij liep, was een ware volksverhuizing ontstaan in beide richtingen, mensen op zoek naar een verblijf voor de nacht. De paar honderd verzamelde mensen op het terrein begonnen te zingen en te bidden en deden dit de hele nacht door. Ik lag tussen mijn kostgangers van Mamosa op een stuk karton, met mijn kleren nog vuil en vol stof, maar kon de slaap niet vinden. Tijdens de nacht voelden we met regelmatige tussenpozen weer nieuwe lichtere aardschokken.
Lees meer »