Het
Campustoneel is twintig lentes jong en opent het jubileumjaar met
Vrouwen van Troje, dat u nog de hele week kan gaan bekijken in de kapel van het Zwartzusterscollege. Wij namen vrijdag alvast een kijkje op de generale repetitie en waren aangenaam verrast. En dat op onze leeftijd! Dat ze er nog minstens twintig jaar bijdoen.
Vrouwen van Troje is een tragedie van the late, great Euripides. Volgens de normen van onze postmoderne tijden heeft regisseur Wies De Vuyst het natuurlijk bewerkt. Het stuk begint tussen de walmende resten van het afgefikte Troje. De voorgeschiedenis kent u hopelijk uit de lessen Latijn of uit de film Troy van Wolfgang Petersen. Alle Trojaanse mannen zijn gesneuveld en bouwen een feestje op de Elysese velden. De vrouwen blijven in verwarring achter en staan op het punt als slavinnen verscheept te worden naar
Griekenland. Maar niet vooraleer ze hun gal een laatste keer kunnen spuwen.
Vrouwen van Troje heeft niet echt een verhaal: er wordt plenty gejankt om het verleden en er wordt angstig vooruitgeblikt op de toekomst. Zelfs die aloude anekdote over Paris die moet kiezen welke godin de mooiste is, wordt afgestoft.
Suzanne Spillebeen speelt het hoofdpersonage: de Trojaanse koning Hekabe. Achtereenvolgens verliest ze haar zoon, haar man, haar dochter en haar kleinzoon. Geen plezante tijden en garantie voor dramatische teksten. Dat juffrouw Spillebeen zich af en toe bezondigt aan overacting vergeven we haar met plezier.
Andere Trojaanse vrouwen wisselen haar af. Cassandra buikdanst als een halfnaakte zigeunerin over het podium. Hector's weduwe Andromache rouwt om haar man, gehuld in een belachelijk gordijn. Helena wordt neergezet als een ravissante lady in red door de perfect gecaste Heleen Annemans. Spijtig dat ze niet meer tijd kreeg om te schitteren.
Daarnaast was er altijd een koor van drie snoezige poezen aanwezig, die gerust eens aan onze bedstee mogen komen spinnen. Dat ze zich in de loop van het stuk ontpopten tot geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken, verandert daar weinig aan.
Of het met de titel van het stuk te maken had, weten we niet maar de mannenrollen waren allemaal een stuk problematischer. Zo werd Thaltybia, de boodschapper van de Grieken, door een vrouw vertolkt. Het zal wel iets betekenen in onze van gendercrap doordrongen tijden maar het kwam niet over.
Dito voor de schriele haan Stephane
Rutten die de machtige god Poseidon moet incarneren maar miserabel faalde. Ook bij de Spartaanse koning Menelaos schortte er iets. Zo iemand speel je als stoere krijger, niet als Italiaanse strandjeannet.
Maar an sich was Vrouwen van Troje best wel in orde. Er werd wat poppenspel gefaket, er zat een stukje buikspreken in: wat wil een mens nog meer? Het podium was sober aangekleed als een haremvertrek in volle crisis. De occasionele soundscape werkte bevreemdend maar stoorde nooit echt. Bovendien duurde het maar drie kwartier.
Onze conclusie gaan we lenen bij the hardest working man in
showbizz, mister James Brown:
this is a man's world but it wouldn't be nothing, nothing without a woman or a girl. Amen.